9 / 127 ؛ فرهنگ سخنوران ص 617 . 4 . كتابي مبسوط در علم بديع به روش حدايق السحر مؤلف از اين كتاب در ابتداى رسالهء سياسي خود كه قريبا تمام آن را خواهيم آورد ، ياد مىكند ودربارهء آن مىگويد : « آن را به نظر أدبا وبلغاى عهد رسانيدم . زيادة مستحسن افتاد ، تحسين وتمجيد فراوان كردند » . پدر وى اين كتاب را نزد حاجى ميرزا آقاسى ونيز محمد شاه قاجار وبرخى أعيان برده وشاه بر أو آفرينها گفته ولذا لقب « نوّاب دار الخلافة » را به وى عطا كرد . متأسفانه از اين كتاب تاكنون خبري بدست نيامده ! اميد كه پيدا شود . 5 . انشائى نوشتهء 19 شعبان 1274 در مجموعه‌اى به شمارهء 6 / 5214 در دانشگاه تهران . فهرست دانشگاه ج 15 / 4155 . نامه‌اى است در 16 سطر با نثرى موزون ومسجّع كه بخشي از آن ذيلا آورده مىشود : « فدايت ! بيش از اين صبر ندارم كه تو هر دم بر قومي بنشينى ومرا بر سر آتش بنشانى . سخن در معنى ديدار است نه صورت دلدار . شاهد معنى را جلوه وجمال زيباتر كه عروس صورت را عشوه ودلال . آنكه أو در بند طلعت زيباست ودر دام خلعت ديبا ، در سر طريقت گامى برندارد واز سر حقيقت كامى برنگيرد . شيفتهء زلف دلاويز است وفريفتهء لعل شهدآميز . وآنكه از عالم صورت رسته است وبر طارم معنى نشسته ، همهء اميدش از دوست كمال اوست . هلال مهر أو جويد ، به دلال چهر أو آب لطف أو خواهد . . . » . در پايان اين رسالهء كوتاه آمده است : از مكاتبات ومراسلات حضرت نوّاب با احتساب فضائل مآب ، معالى انتساب ميرزا محمد إبراهيم منشى رازي بدايع‌نگار دولت ابدى نصاب حفظه اللّه تعالى .